Çocuklar ve Sorguladığımız Samimiyetimiz

Çocuklar ve Sorguladığımız Samimiyetimiz

Çocuklar ve Sorguladığımız Samimiyetimiz

Melis Alpman Hürriyet’teki dünkü yazısında samimiyetsiz çocuk sevgisine yer vermiş. Dilenen, mendil satan, bunları yaparken hırpalanan çocuklardan, cezaevine girip de çıktığında topluma kazandırılmayan çocuklardan söz etmiş.

“Bir çocuk hırsız doğmaz” deriz hep.

Deriz ya, bir de “çocuklar melektir” deriz. Saftırlar, temizdirler. Onları şekillendiren bizleriz. Geleceğin katilini de, hırsızını da, her şeyini de yaratan biziz. Ne verirsek onu alacağız çocuklarımızdan. Mendil satarken ısrarla rahatsız edene değil kızgınlığımız, onu bu işe yapmaya zorlayan büyüğüne sitemimiz. Güçlünün güçsüzü ya da büyüğün küçüğü ezmesi değil yaşanan.. Etki tepki dünyasıyız.

Çocukları seviyoruz, içlerindeki ışığı ısrarla söndürmeye çalışanlara inat, seviyoruz onları. Bir çocuk parkta oynamayı tercih eder, sokakta dilenmeyi değil. Bir çocuk uçurtma uçurmayı tercih eder, insanların ceplerinden para çalmayı değil. Bir çocuk okula gitmeyi tercih eder, parmaklıklar arasında cirit atmayı değil..

Onların tercih haklarını elinden alanlara sitemim, sitemimiz.

Doğurduk diye sahipleri olmuyoruz hiçbirinin. Onları en iyi şekilde yetiştirmekle yükümlüyüz. Sokaklara atmadan, bilinçlerini kirletmeden.. Altından bebekler vermesek de olur, önlerine en pahalı yiyecekleri koymasak da olur. Onlar her şekilde mutlu olur. Yeter ki sevgimizi verelim her koşulda. Sevgi… Her şeyin üstünde, her şeyi dönüştürmeye gücü yeter.

Please follow and like us:
0

Bir Cevap Yazın

İsim *
E-posta *
İnternet sitesi

*