Yazmaya başlayalı çok uzun süre oldu. İlkokul yıllarımda kimse görmesin diye halı altına sakladığım günlükler, şimdi herkesin okuyabileceği bir bloga dönüştü. O halıların halini hiç unutmam.: ) Halının, yatağın en köşesine denk gelen yerinde hafif bir şişkinlik olurdu her zaman. Annemin fark etmediğini sanmıyorum, fakat okuduğunu da zannetmiyorum. Hiçbir zaman gizli saklı saklı şeyler yazmadım, belki bu yüzden bu kadar rahattım. Belki bu yüzden fark edileceğini bile bile en tahmin edilesi yere saklamayı seçtim günlüklerimi. Adı üstünde, özel bir şey. Öyle ulu orta duramaz ki. Saklanması gerek, gözlerden uzak olması gerek. Ya da bakılmaması gerektiğinin bir işaretidir sadece tüm bu çaba.